Champagne met Kristan Higgins

Een persoonlijk verslag van een warme ontmoeting tussen een schrijfster en haar vertaalster

Ongeveer een halfjaar geleden ontving ik van HarperCollins auteur Kristan Higgins een berichtje op Facebook, waarin ze schreef dat haar uitgever een Europese promotietrip voor haar aan het plannen was, en of ik het leuk zou vinden om in Parijs met haar uit eten te gaan.

Leuk? Leuk? Formidable, natuurlijk! Wat een fantastisch voorstel!

Nu vertaal ik voor Harlequin/HarperCollins altijd met veel plezier, maar een boek van een auteur als Kristan Higgins onder mijn hoede krijgen, is een voorrecht, een kers op de taart van mijn vertaalwerkzaamheden. Zonder meer. Want wat ik, naast haar gedegen doch vlotte schrijfstijl, zo fijn aan haar werk vind, is de geloofwaardigheid van haar karakters.

Het zijn mensen van vlees en bloed met wie je je als lezer heerlijk kunt identificeren. Ze hebben fouten en maken zeer menselijke, soms bijna fatale vergissingen. Ze stellen zich kwetsbaar op, maken je aan het lachen (soms hardop), ze ontroeren je, irriteren je, en soms word je zelfs boos op ze, maar je kunt niet anders dan van ze houden. De kracht van Higgins zit hem in haar zeer scherpe observaties, haar psychologisch inzicht, haar sprankelende humor, haar optimistische kijk op de wereld en haar vermogen om normale mensen met gewone beroepen speciaal te laten zijn. De omstandigheden waarin haar heldinnen kunnen verkeren, zijn vaak hilarisch, en ze hebben nogal eens last van gênante familieleden. Ondanks hun schijnbare onvermogen de man van hun leven te vinden, zitten ze nooit bij de pakken neer. Gelukkig komt na het cruciale moment van inkeer, zowel bij de heldin als de held, alles op zijn pootjes terecht, wat bij de lezers een zucht van genoegen aan de keel doet ontsnappen.

Kristan Higgins heeft bij HarperCollins Holland tot nu toe vijf boeken gepubliceerd. Daarvan heb ik er vier mogen vertalen. Droom van een manEerlijk duurt het langst, Beet! .en het recentelijk verschenen boek Hij, Hij en Ik. Als allesbehalve alwetende vertaalster heb ik de gewoonte schrijvers te benaderen als iets in de tekst me niet duidelijk is, zo ook Kristan. De vragen die ik haar stelde, werden steeds prompt beantwoord, en gaandeweg is er een warm persoonlijk contact ontstaan.

Geen wonder dus dat ik op haar vraag om naar Parijs te komen onmiddellijk antwoordde daarvoor bereid te zijn hemel en aarde te bewegen. Op 22 november jl. was het zover: rendez-vous in brasserie Terminus Nord, aan de rue Dunkerque, schuin tegenover het Gare du Nord. Een heel mooi restaurant met een gemengd jugendstil en art deco interieur en voorzien van veel chroom en spiegels, waar je je Parijzenaar met de Parijzenaren voelt.

Met een paar boeken die ik voor Kristan uit Holland heb meegenomen (Hollandse recepten in het Engels, een roman van een van mijn favoriete schrijfsters, Margriet de Moor, uiteraard ook in het Engels, en de vertaling van haar roman All I Ever Wanted), wacht ik met spanning af. Stipt om acht uur maakt ze haar entree. Een mooie vrouw van achter in de veertig, die er zo jeugdig uitziet dat ze met gemak zou kunnen doorgaan voor een van haar eigen heldinnen.

Ik loop haar tegemoet, en we omhelzen elkaar hartelijk. Ze heeft een open blik in haar mooie grote bruine ogen, en haar lachende mond laat een schitterend gebit zien. Ondanks het reizen van hot naar her sinds ze in Europa is, komt ze fris en energiek over. Nadat ik haar aan mijn man heb voorgesteld, komt het gesprek al snel op kinderen. We wisselen fotootjes van hen uit, babbelen over hun bezigheden, interesses, werk en studies. Als de kelner komt vragen of we een aperitief willen, bestelt Kristan zonder aarzelen een fles goede champagne. ‘To celebrate your first publication,’ zegt ze. ‘I promised you that, remember?’ Ik geloof dat ik bloos.

Nippend aan dat geestrijke vocht, en later genietend van een ouderwets lekkere Franse maaltijd, waarbij een tongstrelende sancerre rijkelijk vloeit, praten we honderduit over de kunst van het schrijven én van het vertalen. Ze ziet vertalen als een vorm van (her)schrijven, en begrijpt heel goed de voetangels en klemmen waarmee een vertaler te kampen kan hebben. Hoe lastig het bijvoorbeeld kan zijn om de sfeer van een verhaal goed over te brengen, om de juiste toon te treffen, naast het vinden van goede equivalenten voor uitdrukkingen, grappen e.d.. ‘We sort of write the story together, Renée,’ zegt ze. Een opmerking die mij opnieuw doet blozen, maar die uiteraard veel te complimenteus is.

Tussen neus en lippen door vertelt ze me dat Harlequin Holland met de door mij vertaalde roman All I Ever Wanted (Droom van een man) de Europese primeur van haar werk had. Dat wist ik niet, en ik kijk daar blij verrast van op.

Verder hebben we het uitgebreid over politiek en het familie- en huwelijksleven. Kristan is al ruim vierentwintig jaar gelukkig getrouwd met haar brandweerman, die ze liefkozend McIrish noemt, vanwege zijn Ierse afkomst, en die, net zoals mijn echtgenoot, uitstekend blijkt te kunnen koken. Iets wat hij met Thanksgiving weer zal bewijzen. Tussen mijn man en haar ontspint zich een discussie over architectuur, ook duidelijk een van haar interesses.

Behalve het feit dat we beiden een grijze jurk dragen en een echtgenoot hebben met kooktalent, ontdekken we dat we meer gemeen hebben: we denken progressief, houden van lezen, honden, mooie schoenen, lekker eten, champagne en van Amerika. Kristan praat met veel genegenheid over haar land, beseft dat er grote problemen zijn, maar ze houdt van haar landgenoten, van hun optimisme, van hun bijna kinderlijke geloof in de politiek, hun behulpzaamheid en generositeit. Dergelijke Amerikaanse ervaringen heb ik zelf ook, dus ik kan niet anders dan het met haar eens zijn.

En wat Europa betreft, van wat ze ervan heeft gezien is ze er helemaal weg van. Haar verblijf in respectievelijk Venetië, Milaan, Hamburg, Lyon en Parijs is één groot feest: de goede zorgen van en verwennerijen door de Harlequin mensen in Italië, Duitsland en Frankrijk, het warme onthaal, de contacten met haar fans, de signeersessies, het lekkere eten en de charmante bediening in de restaurants, de prachtige historische gebouwen in de diverse door haar bezochte steden en, last but not least, de goed geklede vrouwen, met name in Milaan.

Ik vraag Kristan in hoeverre ze belang hecht aan de sociale media. Voor haar zijn ze zeker belangrijk, antwoordt ze. Enerzijds geven ze haar een goed beeld van haar fans: wie ze zijn, wat hun boeit, wat ze in het dagelijks leven doen, etc.. Als voormalige reclamevrouw ziet ze er ook een marketingtool in, uiteraard, maar ze is er vooral actief op omdat ze dat aan haar fans verplicht is, vindt ze. Uit respect. Ze is hun dankbaar, want zonder hen, zo zegt ze, zou ze als schrijver nergens zijn.

Kristan Higgins, een mooie gevoelige warme vrouw, goedlachs, met een aanstekelijk gevoel voor humor en getuigend van een tomeloze energie. Exact zoals ik me haar had voorgesteld.

Gezelligheid kent geen tijd, het is ondertussen middernacht. De avond is omgevlogen. Het is tijd om te vertrekken uit dit restaurant met zijn uitstekende bediening en goede ouderwetse Franse keuken. We lopen met Kristan mee naar de taxistandplaats. Dat hoeft toch niet, zegt ze, ik heb zelfs met de metro gereisd! Ik voel me al een echte Parisienne. Lachend nemen we afscheid met een hug op zijn Amerikaans en op beide wangen une grosse bise op zijn Frans.

Mijn verblijf in Parijs kan niet meer stuk.

kristan en ik parijs

©Renée Olsthoorn

Dit blog is eerder gepost op Facebook en LinkedIn. 

Een gedachte over “Champagne met Kristan Higgins

  1. Pingback: Met een lach en een traan… | Bed of Roses

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s