Is het de leeftijd…?

 

 

moedeloosheid

“Oeps, zou ik toch bijna mijn bril vergeten!” zeg ik tegen mezelf, als ik mijn jas aantrek om naar de sportschool te gaan. Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet… Juist, zijn benen gebruiken.

Halverwege de trap neem ik twee paar schoenen mee die ik er heb laten staan. Ik zet de schoenen op hun plek, ga vervolgens naar de badkamer en zie dat er nog een schone was uit de machine gehaald moet worden.

Even doen maar, denk ik, het kan maar beter gedaan zijn.

Nadat ik de was op het daarvoor bestemde rek heb opgehangen, loop ik weer naar de badkamer en werp een blik in de spiegel.

Een blotebillengezicht kijkt me aan. “Oei, dat schreeuwt om wat kohl en lippenstift,” zeg ik geschrokken hardop. Ik moet er namelijk niet aan denken, moet u weten, om me met een ‘kaal’ gezicht in het openbaar te vertonen.

Vervolgens zie ik via de badkamerspiegel dat er nogal wat kleren achter me op de droogtrommel liggen die opgeruimd moeten worden.

“Doe maar even, is zo gebeurd,” moedig ik mezelf aan.

Als ik met de kleren in mijn armen de slaapkamer passeer, zie ik via de deuropening dat het bed nog niet is opgemaakt. Ik laat de op te ruimen kleren in een bergje naast het bed vallen en maak aanstalten het dekbed recht te trekken.

Hm… Het is eigenlijk tijd voor schone lakens, bedenk ik me. Even doen maar. Maar, first things first, ik moet plassen. Eerst naar de wc dus. O jee, die is echt toe aan een schoonmaakbeurt. Na de plasbeurt maak ik de wc schoon, eveneens onder het motto ‘het kan maar beter gedaan zijn’.

Nadat ik tevreden de frisse geur van het toilet heb opgesnoven, ga ik opgewekt naar beneden om eindelijk naar de sportschool te gaan. Beneden aangekomen realiseer ik me dat ik de berg kleren op de grond naast het bed en de voorgenomen verschoning van het beddengoed glad vergeten ben. Ach, dat komt wel goed na het sporten, stel ik mezelf gerust.

Ik knoop mijn jas dicht, pak mijn sporttas en loop de trap af naar de begane grond. Ik zet de tas in het kratje vóór op mijn fiets, haal de voordeur van het slot en rijd de fiets naar buiten. Daarna sluit ik de voordeur zorgvuldig af en stap op mijn stalen ros.

“Ik zie geen moer,” mompel ik tegen mezelf. “Zo kan ik niet op pad.”

Hallo-ho! Wat dacht je van een bril? Mijn bril! De enige reden waarom ik überhaupt naar boven ging! Na een diepe zucht zet ik mijn fiets met een gevoel van moedeloosheid op slot, pak mijn sporttas eruit, haal de voordeur weer van het slot en loop een stuk minder monter de twee trappen op naar de badkamer…

©Renée Olsthoorn

2 gedachtes over “Is het de leeftijd…?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s