Steltman: over trouwringen, een beroemd interieur en de dingen die voorbijgaan..

rietveld_steltman stoel

De Steltman-stoel van Rietveld 

Een tijd terug, onderweg naar het centrum van Den Haag via het Noordeinde, stond ik even stil bij het statige gebouw op de hoek tegenover paleis Noordeinde waar ooit de chique juwelier Steltman gevestigd was. Het gebouw stond leeg, alweer… De lege ruimte in turend door een raam, moest ik denken aan een grappig voorval dat jaren geleden heeft plaatsgevonden bij de firma Steltman, die toen al de vestiging aan het Noordeinde had ingewisseld voor een op de Plaats, even verderop.

~***~

Het is 1990, ik vier met mijn man, dochtertje van vijf en zoontje van drie het huwelijk van een buurmeisje dat heel gezellig in de huiselijke sfeer plaatsvindt. Op een of andere manier is het mijn dochtertje opgevallen dat de bruid en bruidegom zo’n speciale gladde ring dragen die symbool staat voor de tot-de-dood-ons-scheidt belofte die ze zojuist hebben gedaan.

“Mama, papa, jullie zijn toch ook getrouwd?” vraagt mijn dochtertje.

“Jazeker,” antwoorden mijn man en ik in koor.

“Maar waarom hebben jullie dan geen ring?”

Goede vraag.

Ik antwoord haar naar waarheid: “Daar hadden we toen geen centjes voor, snoes.” 1)

Enfin, niet snel tevreden met de antwoorden die ze krijgt, vraagt mijn dochtertje door: “Maar nu heb je toch wel centjes?”

“Ja, wat meer dan toen, dat klopt.”

“Dan kun je zo nu toch kopen?”

“Dat zou kunnen. Vind jij dat we dat zouden moeten doen?” vraag ik haar.

Daar moet ze even over nadenken. “Michele [de bruid] zegt dat iedereen die trouwt zo’n ring heeft,” antwoordt ze. “Ik vin ze mooi,” besluit ze.

Gaandeweg ons gesprekje begin ik het idee van een trouwring aantrekkelijk te vinden. Later die dag vertel ik mijn man dat ik eigenlijk best wel een trouwring zou willen hebben. Hij glimlacht een beetje, denkt er even over na.

“Ach, waarom niet?” zegt hij ten slotte. “Maar ik wil hem alleen van Steltman.” En ik ben het helemaal met hem eens. Zijn wens heeft namelijk een voor de hand liggende reden.

Mijn man, beeldend kunstenaar en (inmiddels gepensioneerd) docent bouwkunde aan de TU Delft, kende tot dan toe het beroemde door Gerrit Rietveld ontworpen interieur van de Firma Steltman alleen van foto’s. Nu hadden we een goede reden het in werkelijkheid te bewonderen.

Dus gaan we de zaterdag erop met het hele gezin naar het Noordeinde om de ringen uit te kiezen. Wie schetst echter onze teleurstelling als blijkt dat de Steltman helemaal niet meer in het monumentale pand aan het Noordeinde is gevestigd maar – bij navraag – naar de Plaats verhuisd blijkt te zijn. Ik kan me niet meer herinneren wat er voor in de plaats is gekomen, een uitzendbureau, staat me vaag bij. Op dat moment in ieder geval niet Scapa.

Hoe dan ook, we blijven bij ons besluit ringen bij Steltman te kopen en lopen door naar De Plaats. Het interieur aldaar heeft helaas niets, maar dan ook niets meer te maken met Gerrit Rietveld. Gewoon wat je bij een chique juwelier verwacht: veel rood pluche, bladgoud en, uiteraard, het echte werk, ‘les must de Cartier’ en meer bling-bling van dergelijke beroemde huizen.

We worden geholpen door een vriendelijke verkoopster die ons de diverse sets trouwringen laat zien, variërend van flinterdun tot duimdik, en van 14-karaats goud tot platina. We kiezen de op een na dunste set, en nadat de verkoopster de maat van onze ringvinger heeft genomen, vraagt ze ons wanneer de grote dag is.

“Die was achttien jaar geleden,” antwoord ik droog.

“Wat?” Ze barst in lachen uit. “Oké,” zegt ze. “Dat een verloofd stel met jonge kinderen binnenkomt, daar kijk ik niet van op, dat gebeurt zeer regelmatig. Maar een echtpaar dat achttien jaar na dato trouwringen komt uitzoeken… dat heb ik in al die jaren dat ik hier werk nog nooit meegemaakt! Echt niet.”

Uiteraard lachen we hartelijk met haar mee. Ik geef onze trouwdatum op, 29 mei 1972, en ze laat ons weten dat we de ringen over een week kunnen ophalen.

“Ik neem aan dat u geen haast hebt?” vraagt ze nog even schalks.

Vervolgens komen we te praten over het voormalige Rietveld-interieur. Wat er met het meubilair is gebeurd, weet ze niet precies, maar het feit dat de directie heeft besloten tot een klassieker interieur zou, dacht ze, te maken hebben gehad met de smaak van de clientèle. Het Rietveld-interieur, hoe bijzonder ook, werkte niet.

Helaas.

Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan… de titel van deze Couperus roman schiet weleens meer door mijn hoofd als ik door mijn geliefde stad wandel… Boucher, mijn eerste werkgever, is niet meer, Steltman is nog wel, maar niet meer zoals ik de zaak graag zou zien, Martinus Nijhoff aan het Lange Voorhout, ooit een Haags icoon, is ook allang ter ziele, bioscoop Metropool… om nog maar te zwijgen over de ingrijpende veranderingen in Scheveningen. Nou ja, sommige ook ten goede, zoals de nieuwe boulevard.

Enfin, niet getreurd, dingen veranderen nu eenmaal, niets blijft ooit hetzelfde, maar ik heb na zoveel jaar huwelijk een trouwring en… ben de trotse bezitter van een replica van de Steltman-stoel van Rietveld.

NB De Steltman-stoel van Rietveld is tentoongesteld in het Rijksmuseum.

©Renée Olsthoorn

Een gedachte over “Steltman: over trouwringen, een beroemd interieur en de dingen die voorbijgaan..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s